Scroll to top

Top

Geen reacties

De iPhone X Review | Het beste van beide werelden

Gepost op 07/11/2017
De iPhone X review | Het beste van beide werelden

Zeven november 2017, vier dagen na de globale lancering van de nieuwe iPhone X kom ik met goed en slecht nieuws over het nieuwe mobiele sterrenkind van het smartphone universum. Deze review op digitaal papier neerpennen was niet meteen een sinecure omwille van een aantal redenen die verder duidelijk zullen worden. Met het dramatische Writing’s On The Wall van Sam Smith op de achtergrond – dankuwel Pixel 2 – leg ik de laatste hand aan wat zonder enige twijfel een schrijfstuk is geworden van intern getouwtrek.

Bij de redactie sta ik gekend als de Apple Fanboy. De laatste maanden had ik mijn iPhone 7 Plus echter ingeruild voor een LG G6, een Samsung Galaxy S8 Plus en een Pixel 2. Een keuze waar ik nog steeds achtersta. Ik vond dat Apple zijn edge kwijt was, het merk werd te mainstream en ik voelde mij gevangen in het Apple ecosysteem. Maar nu komt die technologie gigant met de iPhone X op de markt. Mijn vlees is zwak en mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. Meer was niet nodig om mij over de streep te trekken. En voila, hier is de review. Ik beloof plechtig dat deze in alle objectiviteit en sereniteit is geschreven 🐼.

Het uitzicht en de vormgeving

Heel lang geleden heeft er ooit eens iemand gezegd dat er over smaak en kleur niet gediscussieerd kan worden. Te persoonlijk klonk het. Ik breek hier alvast graag een lans door te zeggen dat de nieuwe iPhone X er verdomd knap en uniek uitziet. En dat laatste is zeker iets wat onze vrienden bij Apple duidelijk bedoeld hebben. Een iPhone, en al zeker het vlaggenschip in de familie, is naast een technologisch gevorderd apparaat een manier om jezelf een bepaalde status aan te meten. Het verticaal positioneren van de twee cameralenzen op de achterkant van de X is daar een schoolvoorbeeld van. Je ziet probleemloos vanop een kilometer afstand dat het hier niet over een smartphone gaat, maar wel degelijk over de iPhone X.

Los van de onder elkaar geplaatste cameralenzen, zorgt de combinatie van twee glazen oppervlaktes met daartussen een metalen band voor een heel industriële en high-end vormgeving. Echter is deze specifieke designtaal niet zo uniek als de cameralenzen, hallo Samsung Galaxy S8.

iPhone X

Bovenaan de iPhone X Silver Gray en onderaan de Galaxy S8 Plus Arctic Silver

 

Qua grootte is de iPhone X kleiner dan verwacht. De X voelt eerder aan als een ietwat grotere iPhone 8 dan wel als een kleinere iPhone 8 Plus. Qua gewicht is de nieuwe Apple smartphone zwaarder dan verwacht. Met zijn 174 gram is de iPhone X 26 gram zwaarder dan de iPhone 8 en slechts 14 gram lichter dan de vorige generatie iPhone 7 Plus. De toename in gewicht heeft alles te maken met de glazen achterplaat en het metalen chassis. De scherm/omhulsel ratio van de iPhone X is ongeveer 81,5% ten opzichte van 65,6% bij de iPhone 8. Een noemenswaardige stijging die de iPhone X zonder enige twijfel een plaats in het lijstje randloze telefoons van 2017 oplevert.

Laat mij nog even spreken over dat scherm van de iPhone X. Voor het eerst in de geschiedenis van de iPhone koos Apple voor een OLED scherm. Maar laat ons eerlijk zijn, daar malen heel weinig mensen om. Het scherm ziet er goed uit, de kleuren zijn heel levendig en er zijn, godzijdank, geen problemen met scherm burn-ins of ghosting, hallo Pixel 2 XL. Een overduidelijke ‘feature’ van het scherm is de inkeping bovenaan. Een noodzakelijk kwaad om Face ID én Animojis mogelijk te maken. Wat initieel aanvoelde als storend, went in realiteit heel snel. Het ganse besturingsysteem werd ook gebouwd om die inkeping naadloos in de gebruikservaring te laten overvloeien. Het meest storend is echter de vele apps die nog niet compatibel zijn met de inkeping en als gevolg voor visuele horror zorgen. Toegegeven, dit kunnen we niet afschuiven op het Apple konto, maar het is heel duidelijk dat dit de algemene belevenis negatief beïnvloedt.

iPhone X

iPhone X inkeping bovenaan, waar groene bal onvolledig is

 

Op de hamvraag als de iPhone X een zogenaamde headturner is, antwoorden we volmondig ja. Van veraf zorgt de verticale camera setup voor herkenning en van dichtbij is het onmogelijk om naast de inkeping van het scherm te kijken. In het esthetische departement scoort deze nieuwe iPhone de nodige punten om opnieuw vooraan in de kopgroep mee te fietsen.

Het gebruik en de functionaliteiten

Een tweede grote categorie in deze review draait rond het gebruik en het functionele karakter van de iPhone X. En om heel eerlijk te zijn, hier een oordeel vellen valt een pak moeilijker. Bij het ontwerp van de iPhone X heeft Apple een aantal radicale keuzes gemaakt. Eerst en vooral wordt alles ingezet op het gebruik van gezichtsherkenning met Face ID. Onder het motto dat dit pakken veiliger en gemakkelijker is dan het gebruiken van een, om maar iets te zeggen, vingerafdruk. Een vooruitstrevende beslissing, zoveel is zeker. Maar als het ‘dumpen’ van een relatief nieuwe gewoonte de beste beslssing is, zal de toekomst uitwijzen.

Fun versus perfect afgewerkte functionaliteit

In het dagelijkse gebruik van Face ID gaat het de iPhone X nog niet voor de wind. Zo loopt het unlocken soms heel vlot, maar dan soms ook weer niet. Als je een zonnebril draagt, als de lichtinval wat tegen zit of als je probeert te ‘face unlocken’ vanuit een bepaalde hoek kan het wel eens fout lopen. Op dat moment wil je eigenlijk een vlot alternatief. Het ontbreken van Touch ID voelt dan aan als een gebrek. Een apparaat zoals de Samsung Galaxy S8 laat ook al toe om te unlocken met je gezicht, maar als dat niet lukt kan je gebruik maken van de, zij het ongelofelijk slecht geplaatste, vingerafdrukscanner.

Als alles echter goed loopt is Face ID een plezier in gebruik. Je smartphone oppikken en dat slotje bovenaan in een fractie van een seconde ontsloten zien, heeft iets magisch. Vervolgens kan je door een eenvoudige swipe naar boven het volledige app universum ontdekken. En dan die Animojis. Veelvuldig afgedaan als een banaliteit en misschien wel de domste reden om de iPhone X aan te schaffen. Hier ga ik heel graag tegen in. Eerstegraads lijkt het lipsyncen van een sprekende hoopje stront bijzonder futiel. En dat er een bepaalde gène plaatsgrijpt tijdens het rare bekken trekken naar je iPhone in een publieke plek, steken we zeker niet onder stoelen of banken.

Echter zijn die Animojis net de reden waarom Apple, Apple is. Als je even stilstaat bij de visuele technologie die nodig is om dit mogelijk te maken en de enorme impact dat dit zou kunnen hebben op de manier waarop we met elkaar communiceren, dan krijgt het verhaal meteen een diepgaandere insteek. Gewoon even nadenken over het ecosysteem dat vandaag de dag rond emojis bestaat, zegt eigenlijk al meer dan voldoende. Om een aantal concrete voorbeelden te geven; Oxford Dictionaries riep een bepaalde emoji uit tot woord van het jaar, je hebt bedrijven die geld verdienen met het maken van digitale emojis, en op kermissen zijn de populairste prijzen in het schietkraam emoji kussens en knuffels. Als Apple erin slaagt om Animojis mainstream te maken, dan heeft het ook meteen communicatief strategisch een heel sterke troef in handen. Typisch Apple dus, Op het eerste zicht banaal, maar in essentie hoogtechnologisch en commercieel strategisch.

Dat de UX en UI jongens en meisjes bij Apple hebben nagedacht over het leven zonder fysieke home button is ook duidelijk. De nieuwe bewegingen die je moet maken met je duim zijn intuïtief en eenvoudig. Enkel het activeren van het notificatiescherm trekken we in twijfel en dat omwille van een aantal redenen. Eerst en vooral is het niet eenvoudig om met 1 hand het notificatiecentrum, dat zich linksboven bevindt, te activeren. De spanwijdte van de X is iets te groot om dat probleemloos te gaan doen. Ten tweede ziet dat notificatiescherm er eigenlijk ook niet al te best uit, zoals je op onderstaande schermafbeeldingen kan zien.

Eerst en vooral ziet de balk bovenaan er niet gedesignd uit. Van een 1000 Euro dure iPhone verwacht ik een naadloze overgang tussen de balk en de notificatiebel of een volledige afwezigheid van die balk. De plaatsing van het camera icoontje en het zaklamp icoontje kan ook beter. De plaatsing kan een verkeerd gedrag uitlokken – je wil de notificatie openen maar duwt op het zaklampje – die twee icoontjes zouden eigenlijk beter rechtsboven geplaatst worden.

De camera

De iPhone X camera kan mee met de grote jongens, maar de Pixel 2 is en blijft heer en meester in deze categorie. Zoals je hieronder kan zien, zijn de shots levendig, scherp, niet onder- of overbelicht. Perfect bruikbaar om in Lightroom te droppen en verder te gaan bewerken of gewoon zo te laten.

Het is echter in Portrait of vervagingsmodus dat de X wat steken laat vallen, zeker bij het gebruik van de selfie camera. De Pixel herkent heel goed het onderwerp van de foto (wat scherp moet zijn) en de achtergrond (wat vervaagd moet worden). Dit onderscheid maken, loopt niet altijd van een leien dakje bij de iPhone. Zo worden de contouren van het onderwerp vervaagd, wordt het onderwerp te scherp afgesneden (zie foto onderaan) of ligt de focus niet altijd even goed. Allemaal zaken die softwarematig kunnen bijgesteld worden. Toch gaat mijn voorkeur voorlopig nog uit naar de dramaloze Pixel 2.

iPhone X

iPhone X als dagelijkse driver of niet?

Ja, maar niet alleen. ik heb de laatste dagen al bakken plezier beleefd aan de iPhone X. De ‘instant glimlach’ Animojis, het ontdekken van de nieuwe commando’s, het downloaden van apps door gewoon naar de X te kijken en de algemene vormgeving zorgen voor een interessante technologie cocktail. Echter zorgen de vele niet compatibele apps, de niet altijd te vertrouwen Face ID en die mega performante camera’s van onze andere Android vlaggenschippen ervoor dat ik aarzel.

Voorlopig ben ik dus perfect gelukkig met het beste van beide werelden. Tijdens de komende maanden zal ik meer AR apps testen op Android en iOS, zullen allerhande camera updates uitgestuurd worden en geef ik Siri ook nog een kans op de nieuwe iPhone X. Eind dit jaar maak ik een finale keuze, want constant met twee of drie smartphones op stap is niet altijd even handig.

Ludwig

Plaats reactie